In "Manager & Literatuur", nr. 13.1 van februari 2007 staat een interview van Annegreet van Bergen met Joep Schrijvers. Joep wordt geïnterviewd in verband met het verschijnen van zijn nieuwe boek",  Joep Schrijvers: "Het wilde vlees: de tomtomisering van de passionele mens" (Scriptum, Schiedam, 2006). Het boek is een kritiek op de ‘neologistieke orde’, waardoor "standaardisatie, ketenvorming, en monitoring" in steeds meer levensgebieden is doorgedrongen.
We weten dat Joep een groot aanhanger is van de Rijnlandse gedachte. In het interview komt dit op een gegeven moment ook naar voren. Hij legt uit waarom hij ontslag genomen heeft bij De Baak, waar hij tot voor kort werkte. Een reden was dat hij zich volledig aan het schrijven wilde gaan wijden. Maar er was ook een tweede argument: "Ook zijn we inhoudelijk uit elkaar gegroeid. De Baak is meer geöriënteerd op het Angelsaksisch humanisme: we hebben een doel, we hebben inspiratie, we hebben bezieling en we gaan ervoor! Een beetje van het halleluja optimisme. Ik ben meer van het Europees humanisme, dat meer oog heeft voor het tragische en het gebeuren. Dat het belang van toewijding erkent, van vakmanschap. Meer het Rijnlandse model. Beide modellen hebben recht van bestaan. Maar ik wil Heidegger lezen, me in het exisentialisme verdiepen. Ik ben met andere thematieken bezig."
Joep introduceert dus de begrippen "Angelsaksisch humanisme" en "Europees humanisme", het Rijnlands denken. Is de introductie van het begrip "humanisme" een verrijking van ons begrippenpaar Rijnlands model en Angelsaksisch model? Spelen inspiratie en bezieling geen of een ondergeschikte rol binnen het Rijnlandse model? Zijn vakmanschap en toewijding de belangrijkste kenmerken van het Rijnlandse model?
Laat je opvatting eens horen.